ارزیابی مداخلات رفتاری برای درمان دیابت نوع 1 و نوع 2
29 سپتامبر 2015- براساس دو مرور سیستماتیک از شواهد که در مجله ی سالنامه ی طب داخلی منتشرشده است (Annals of Internal Medicine)، مداخلات رفتاری پیشرفت های محدودی درکنترل قندخون بیماران مبتلا به دیابت نوع 1 و 2 ایجاد می کند. به نظرنمی رسد چنین مداخلاتی بر نتایج سایر معیارهای بهداشتی وسلامت این افراد تأثیری داشته باشد.
دیابت نوع 1
این بیماری یکی از شایع ترین بیماریهای مزمن در دوران کودکی و نوجوانی است وشیوع آن در جهان رو به افزایش است. تأثیر کنترل سختگیرانه ی قندخون بر جلوگیری از عوارض مرتبط با دیابت نوع 1 ومرگ به اثبات رسیده است. به نظر می رسد عوامل دیگری نظیر کاهش شدید فشار خون و مدیریت استرس مرتبط با دیابت، بر بهبود نتایج در این بیماران تأثیر می گذارد.
برخی از داده ها نشان می دهد که روشهای رفتاری برای برنامه های خود مدیریتی دیابت نوع 1، فوایدی را برای افراد مبتلا به این بیماری به همراه داشته باشد.
محققان یک بررسی سیستماتیک ومتاآنالیز ازتحقیقات منتشر شده را به منظور تعیین تأثیر برنامه های رفتاری برای بیماران مبتلا به دیابت نوع 1، برسلامت رفتاری و بالینی ونتایج سلامت آنها انجام دادند. این تحقیق بمنظور بررسی عواملی که اثرات این برنامه ها را ممکن است تحت تأثیر قرار داده یا کاهش دهد، انجام شد.
نتایج این بررسی ها نشان داد که برنامه های رفتاری برای افراد مبتلا به دیابت نوع 1 فوایدی در کنترل گلایسمیک این افراد حداقل در یک دوره ی کوتاه مدت پیگیری دارد. شواهد موجود از تشویق بیماران مبتلا به دیابت نوع 1 برای شرکت در برنامه های رفتاری به منظور بهبود نتایج آنها بجز کنترل قندخون حمایت نمی کند.
دیابت نوع 2
بیش از 29 میلیون نفر تنها درایالات متحده آمریکا به دیابت نوع 2 مبتلا هستند . کنترل سختگیرانه قند خون برای کاهش عوارض میکرووسکولار این بیماری از اهمیت زیادی برخوردار است، همچنین مدیریت وزن، فشار خون و کلسترول برای کاهش عوارض این بیماری اهمیت دارند. به همین دلیل به بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 توصیه میشود به رفتارهای خود مراقبتی متعددی از جمله رژیم غذایی سالم، فعالیت بدنی منظم، مصرف داروها و تطابق سالم با وضعیت بیماری خود پایبند باشند. شواهد نشان می دهد که مداخلات رفتاری می تواند به بیماران برای پایبندی به برنامه هایشان ودستیبابی به نتایج بهتر بهداشتی کمک کند.
محققان شواهد منتشر شده را مرورکردند تا عواملی را که می توانند اثربخشی برنامه های رفتاری را برای بالغین مبتلا به دیابت بهبود بخشد، شناسایی کنند. آنها دریافتند هر چه برنامه ها سختگیرانه تر باشند اثر بخشی آنها بیشتر است و برای بیمارانی که کنترل خوبی بر مقدار قندخون خود ندارد اثر بخشی بیشتری نسبت به بیماران با کنترل خوب دارد. برنامه های آموزشی خود مدیریتی به مدت 10 ساعت یا کمتر، که بصورت حضوری توسط پرسنل دیابت ارائه می شود، فواید کمتری برای این بیماران در بردارد.